Masal Gibi Uhud Savaşı

Bir varmış bir yokmuş… Çok ama çok eskiden, güneşin çöl kumlarını altın gibi parlatığı bir diyarda, Peygamberimiz Hazreti Muhammed (s.a.v.) yaşarmış. O, insanlara doğruyu, güzeli ve iyiliği öğretirmiş. Onun yaşadığı şehir Medine'ymiş ve orada onu seven birçok mümin varmış. Bir gün, Mekke'den gelen kötü kalpli adamlar, Müslümanlara zarar vermek için büyük bir orduyla yola çıkmışlar. Başlarında Ebu Süfyan adında biri varmış. Onlar, daha önce Bedir Savaşı’nda yenilmişler ve bu kez intikam almak istemişler. Peygamberimiz bu haberi alınca çok üzülmüş ama korkmamış. Hemen cesur sahabelerini toplamış. İçlerinde Hazreti Hamza gibi güçlü savaşçılar, Hazreti Ali gibi genç ve yiğit delikanlılar varmış. Herkes, Peygamberimizi ve Medine’yi korumak için hazırmış. Uhud adında büyük bir dağın eteğinde, iki ordu karşı karşıya gelmiş. Savaş başlamadan önce Peygamberimiz, okçuları bir tepeye yerleştirmiş ve "Sakın ama sakın burayı terk etmeyin!" demiş. Çünkü bu tepe, savaşın kaderini belirleyecek kadar önemliymiş. Savaş çok çetin geçmiş. Müslümanlar önce kazanmış gibi olmuş. Düşman askerleri kaçmaya başlamış. Bazı okçular da "Zafer kazandık!" diye sevinmişler ve tepeyi terk etmişler. Ama bu, büyük bir hataymış… Düşmanın gizli bir birliği, o tepenin boşaldığını görünce arkadan saldırmış. Savaş yeniden kızışmış. Hazreti Hamza şehit olmuş, Peygamberimiz yaralanmış ama yılmamış. Sahabeler, onu korumak için etrafını sarmış. Sonunda düşman ordusu geri çekilmiş ama Müslümanlar çok üzülmüş. Çünkü sevdikleri şehit olmuş, canları yanmış. Peygamberimiz ise sabırlı ve metin kalmış. Ashabına şöyle demiş: "Bu bize bir ders oldu. Allah’a güvenmeli ve sözümü dinlemeliydiniz." Ve böylece, Uhud Savaşı, Müslümanlara hem cesaretin hem de söz dinlemenin ne kadar önemli olduğunu öğretmiş. Gökyüzü o gün hüzünle bakmış yeryüzüne. Ama Müslümanların kalbi hala imanla doluymuş… Gökten üç hurma düşmüş: Biri sabırla savaşanlara, Biri söz dinleyenlere, Biri de bu güzel masalı dinleyen sana…